Heerlijk een weekje vakantie gehad. Maar ja, dan begint het leven weer. De harde werkelijkheid breekt aan. Vol goede moed (hmm, dat viel eigenlijk al tegen) ging ik naar Arnhem. Klinkt eigenlijk best makkelijk zo, maar ik ben blij dat ik deze lange reis niet alleen hoefde te volbrengen. Nina was een goede mentale steun voor mij.

Door deze lange en vermoeiende reis (reden: er reden geen treinen tussen Zwolle en Olst), kwam ik pas heel laat aan op mijn donkere, koude, maar schone en nette kamertje. Ja ja, voor de vakantie had ik heel goed opgeruimd en schoongemaakt. Ik opende mijn deur, snoof de muffe ik-ben-al-een-week-niet-op-mijn-kamer-geweest lucht naar binnen, inhaleerde een paar keer goed…en daar trof het mij. Het zakje van de kwarktaartmix, dat ik twee weken eerder gebruikt had. Hoe kon dat daar nu ineens liggen?

Ik gooide mijn tas neer en liep de kamer binnen. Toen viel mijn blik op de prullenbak. Op zijn kant met de inhoud ernaast.

Okxe9. Aangezien er in de vakantie niemand op mijn kamer is geweest, heb ik hiervoor maar xe9xe9n verklaring.

This was the ATTACK OF THE MICE!

Help!

Bedankt voor alle smsx92jes, krabbels en natuurlijk gebeden! Veel mensen vroegen hoe het is gegaan, en om maar een uitgebreid antwoord te geven; hier een log!

Ik was echt ontzettend zenuwachtig voor deze auditie. Ten eerste omdat ik verkouden was (geweest) en ik de hoge noten van mijn klassieke stuk niet meer kon halen. Ten tweede omdat ze misschien de monoloog konden vragen, wat ik erg spannend vind.

Om 07.45 stond ik met de auto op het busstation van Emmeloord, om Martijn op te wachten, want hij had de ronde na mij auditie. Toen we in Arnhem aankwamen, wilde ik parkeren, alleen we hadden allebei geen muntgeld (ik had, handig als ik ben, sowieso geen geld). Martijn ging op zoek naar iemand om wat te wisselen, wat uiteindelijk gelukkig lukte. We gingen naar binnen en daar liep de spanning hoog op. Met een van de huidige studenten ging ik inzingen, wat echt vreselijk was. Ik was zo zenuwachtig dat ik bijna niet eens meer kon inzingen. Daarna konden we ons klassieke nummer oefenen met de klassieke pianiste. Toen ik daar kwam, bleek dat ik niet Wishing you were somehow here again hoefde te doen, maar I could have danced all night. Schijnbaar was dat nummer ook klassiek genoeg. Daar was ik echt erg blij mee, want Wishing kon ik nog steeds niet goed zingen, door de verkoudheid.

Ik moest auditie doen samen met Leanne en nog een ander meisje, waarvan ik de naam alweer ben vergeten (ik ben daar zo goed in). Leanne kende ik nog van de open week, dus dat was wel even lekker om al iemand te kennen. Na (te) lang wachten mochten we eindelijk naar binnen. Er stonden drie stoelen tegenover de tafels waarachter de vijf koppen tellende jury zat. Daar mochten wij gaan zitten. Het leuke was dat ze mij nog herkenden van de open week, grappig.

We mochten aan de zijkant gaan zitten, waarna we om beurten ons klassieke nummer mochten doen. Ik was als tweede aan de beurt en ik begon gelijk goed met een inzet van vier noten te laag. Gelukkig mocht ik opnieuw. De eerste zin ging nu goed, maar de tweede zette ik te vroeg in, omdat ik die verkeerd had geoefend, en op een of andere manier was ik ineens vergeten dat ik nog een maat moest wachten. Dus ik zette gewoon nog een keer het begin van die zin in, maar de pianiste was al achter mij aangegaan door die maat over te slaan. Dus toen lag ik ineens een maat op haar achter. Ik kwam er weer in met het refrein en zong de rest van het lied prachtig uit, zelfs de hoge G op het eind. Helemaal buiten adem ging ik weer zitten en Leanne was aan de beurt.

Vervolgens kreeg het eerste meisje te horen welk nummer er nog voor haar was uitgekozen. Ze zong dit nummer en daarna kreeg ze er een opdracht bij. Na de eerste opdracht kreeg ze nog een opdracht, waarbij ook ik werd betrokken. Ik was een goede vriendin van haar en had al jaren een goedlopende relatie. Maar nu was zij verliefd op mijn hem geworden en hij ook op haar. Dus ik was ontzettend kwaad, want zij pakte hem ook echt van mij af. Tsja, daar sta je dan (of zit, in mijn geval). Hoe moet je kwaad zijn? Ik moest gewoon wat dingen dwars door haar lied heen schreeuwen, op zich best komisch. En zij probeerde het mij uit te leggen, wat er aan de hand was.

Daarna was ik de pineut. Ik ging staan en zag de bladmuziek al liggen: ik moest Girl zingen. Een heel ander nummer dus, maar het ging voor de verandering best goed. Lastig nummer, want het ligt eigenlijk helemaal niet lekker in mijn stem, maar als je Inge heet dan ben je niet zo slim om daar rekening mee te houden, denk ik.

Toen kreeg ik mijn drama opdracht. Ik werkte in x92t Voorhuys (theater in Emmeloord) en daar had Anouk net opgetreden. Iedereen was al weg en ik moest alle troep opruimen. Het was heel smerig en er lagen overal plastic bekers waar bier in had gezeten. Ik had echt geen zin om het op te ruimen. Maar ik moest het toch doen, dus begon ik er maar zuchtend aan. Toen kreeg ik een liedje in mijn hoofd dat Anouk die avond gezongen had; en raad eens: Girl. Ik moest dat zachtjes gaan neurixebn tijdens het opruimen. Op een gegeven moment keek ik op en zag ik dat de pianist van Anouk er nog zat. Hij begon een paar akkoorden van Girl te spelen en ik moest af en toe zachtjes mee neurixebn, wat ik eigenlijk niet durfde natuurlijk, want hij was wel de pianist van Anouk. Een onzekere rol dus hier.

Toen we allemaal geweest waren, mochten we weer voor de tafels komen zitten en werd ons gevraagd waarom we nou juist zo graag in Arnhem wilden komen studeren. Nu ben ik helemaal niet goed in dat soort praatjes, dus het was echt heel kort, maar ik heb maar hard meegeknikt bij wat de anderen zeiden.

We werden weggestuurd en moesten wel een kwartier wachten, misschien wel meer. Toen mochten we xe9xe9n voor xe9xe9n terugkomen en werd ons de uitslag verteld. Eerst ging Leanne. Nadat ze een hele tijd binnen had gezeten, kwam ze teleurgesteld naar buiten. Dat was echt helemaal niet leuk, en ik had het ook echt niet verwacht. Ze was echt heel goed.

Het andere meisje ging naar binnen en was door.

Toen ging ik naar binnen. Ik sloot de deur met een verlegen x91hoix92 en ging zitten. Ze begonnen een verhaal op te hangen van x91we hebben al veel mensen gehoordx92 en dit en dat, echt een verhaal dat je te horen krijgt als je niet door bent. Maar ze vonden juist dat het heel goed was gegaan. Ze zeiden dat ik erg goed kon zingen, dat het erg leuk was om naar te luisteren maar dat er ook nog erg veel te leren viel. Ze wilden me graag terug zien bij de volgende ronde, want ze waren wel erg benieuwd hoe ik dat ging doen. Daarop antwoordde ik dat ik daar ook erg benieuwd naar was. Ze vertelden me dat ik vooral gewoon mezelf moest zijn, zo open als ik was, dat vonden ze erg leuk en dat ik er echt van moest genieten.

Hoewel ik natuurlijk erg blij was dat ik door was, stond het huilen me nader dan het lachen. Deels natuurlijk omdat Leanne niet door was, maar het is ook gewoon zox92n grote spanning (voor mij althans), dat moet er dan echt even uit. Maar ik ben natuurlijk hartstikke blij dat ik door mag naar de volgende ronde (dans/drama). Wel spannend, want voor deze ronde kun je niks voorbereiden.

Ik krijg nog een mail of ik donderdagochtend of x96middag moet komen. Ik hoop x92s middags, want anders moet ik er om 08.30 al zijn, dat is een beetje erg vroeg.

Ik werd vandaag stilgezet bij het volgende bijbelgedeelte.

Ik bedoel dit: zolang een erfgenaam onmondig is, verschilt hij in niets van een slaaf, ook al is hij reeds de eigenaar van de hele erfenis. Hij staat onder voogdij en toezicht tot het door zijn vader vastgestelde tijdstip is gekomen. Op dezelfde manier waren ook wij, toen we nog onmondig waren, onderworpen aan de machten van de wereld. Maar toen de tijd gekomen was zond God zijn Zoon, geboren uit een vrouw en onderworpen aan de wet, maar gezonden om ons vrij te kopen van de wet opdat wij zijn kinderen zouden worden. En omdat u zijn kinderen bent, heeft God ons de Geest van zijn Zoon gegeven, die x91Abba, Vaderx92 roept. U bent nu geen slaven meer, u bent kinderen van God en als zijn kinderen bent u erfgenamen, door de wil van God. Toen u God nog niet kende, was u onderworpen aan goden die helemaal geen goden zijn. Hoe is het dan toch mogelijk dat u die God hebt leren kennen, meer nog, door God gekend bent, u opnieuw tot die zwakke, armzalige machten wendt en u daaraan als slaven onderwerpen wilt? U houdt u werkelijk aan vaste feestdagen, maanden, seizoenen en jaren? Ik vrees dat al mijn inspanningen voor u volkomen zinloos zijn geweest. (Galaten 4 : 1 x96 11)

Hoe komt het toch dat we gedurende de dag vaak zoveel tijd doorbrengen met dingen die niks met God te maken hebben? Terwijl we allemaal wel weten dat het er helemaal niet toe doet. Het lijkt wel alsof het belangrijker is om zelf een goede, relaxte, vrolijke dag te hebben, dan om de dag met God door te brengen (waar naar mijn mening toch redelijk veel overeenkomst in zou moeten zitten).

Ook ik maak me er schuldig aan. Als ik mij niet goed voel, is het eerste wat ik doe: afleiding zoeken. Leuke dingen doen met vrienden of, lekker makkelijk, op internet gaan. Zou ik niet eerst iets anders moeten doen?…

Ik ben gezegend met een druk en leuk leven. Maar of dit echt altijd een zegen is, is nog maar de vraag. Hoeveel van de tijd op een dag ben ik echt met God bezig? Als ik daar naar kijk, mag ik me soms (of vaak) behoorlijk schamen. Een half uurtje stille tijd ‘s ochtends en de rest van de dag je eigen ding doen. Als je het mij vraagt is dat niet hoe God wil dat wij leven. Het gaat om een leven SAMEN met Hem. De hele dag samen met Hem doorleven. Stilstaan bij God bij keuzes die je moet maken. Stilstaan bij God bij het omgaan met andere mensen. Niet alleen maar drukte dus, ook stil staan!

Nu kun je denken: ach, wat ik doe, doe ik voor God. Ik zing en dans bijvoorbeeld veel. Maar hoeveel van de tijd dat ik hier mee bezig ben, betrek ik God erbij? Zeker, ik wil heel graag door God gebruikt worden, ook (vooral) in mijn zang en dans. Tegelijkertijd doe ik het heel graag, wat natuurlijk ook mooi is. Maar ik moet ervoor oppassen dat het niet slechts een hobby wordt. En dit kan alleen als ik God volledig de ruimte geef. Doe ik dat altijd?

Prediker 3 – Alles heeft zijn tijd.

En dan denk je dat al je problemen uit de lucht zijn, als je een rijbewijs hebt. Mooi niet dus.

Zoals velen van jullie weten, kent onze auto gebreken. Veel gebreken. Om maar een kleine opsomming te maken:

- de snelheidsmeter werkt niet
- de kilometerteller werkt niet
- het metertje voor de benzine staat altijd op halfvol
- je kunt de ruitenwissers beter niet aanzetten, want dan zie je alleen maar minder
- iets van de achterlichten werkt niet en ook een remlicht geloof ik
- de verwarming en ventilatie is niet om over naar huis te schrijven
- de cruisecontrol werkt niet
- schakelen verloopt niet geheel vlekkeloos
- de rode waarschuwingslampjes op het dashboard branden alleen als dat niet moet

En dan hebben we vast nog niet alles gehad. Hard toe aan een nieuwe auto dus. Maar voor het zover is, moet je het nog met de oude doen. En dan beleef je nog eens wat.

Zo moest ik vrijdagochtend naar Almere, voor zangles. Op de een of andere manier heb ik iets met bochten. (Even tussendoor: Toen ik, een dag in het bezit van mijn rijbewijs zijnde, naar Vaassen reed, en een haakse bocht passeerde, vroeg mijn vader me of ik hem soms nog in zijn 3 had staan. Uh, nee. In zijn 4…) Ik kwam dus in Almere en ik moest de snelweg af. Ook hier stonden weer van die borden met pijlen, zoals ik in Vaassen ook al gezien had. Dat betekent dat de bocht erg scherp is, dat is een ding wat ik nog net weet te bedenken. Dat je dan dus moet remmen, lijkt voor mij moeilijker te bevatten. Het gevolg was dat ik in de bocht heel hard moest bijremmen, om er niet uit te vliegen. Nee, dat is niet gezond.

Bij de eerste rotonde wist ik nog waar ik heen moest. Ook de tweede ging goed. De derde leek goed te gaan, totdat ik bij het station uitkwam. Ik wist dat ik daar niet moest zijn, dus ik moest keren. Maar hoe doe je dat? Toen ik voor een stoplicht (rechtdoor) stond, bedacht ik me dat ik beter op de baan naar links kon gaan staan, zodat ik 180 graden kon draaien. Links ging op groen, dus ik wil rijden. Ik wil rijden ja, maar de auto? Die wilde dat dus niet. En na nog eens tien keer proberen, waarbij ik steeds een halve meter vooruit kwam, gaf ik de moed op. Ik deed de waarschuwingslichten aan en ging mijn vader bellen. Geen gehoor. Naar huis bellen. Niemand. Daar stond ik dan, moederziel alleen, hulpeloos. De tijd begon te dringen. Een politie auto, zou dat mijn redding zijn? Hij keek me aan en reed door. Moedeloos waagde ik nog een laatste poging tot het starten en wegrijden. En jawel, hij had er weer zin in! Moeiteloos reed ik naar de plaats van bestemming, slechts twee minuten te laat. Maar ja, Eveline kwam nog later aan dan ik, je hebt altijd baas boven baas. Het parkeren ging bijna goed, maar doe jij dat zelf maar eens in zo’n biggy wagen.

We slaan een mooi moment over, om naar de terugreis te kunnen kijken. Na wat richtingsprobleempjes op de rotonde’s kwam ik weer op de weg met stoplichten en flitspalen en heel veel auto’s. De auto’s voor mij maakten een file effect en kwamen stil te staan, wat ik dus ook maar deed. Ik schakelde terug naar zijn 1 en, ik schakelde terug naar zijn 1 en, ik schakelde terug naar zijn 1, maar helaas, de auto weigerde weer. Ik ben toen onder hevig protest van de claxons van de auto’s achter me maar in zijn 2 opgetrokken, wat vlekkeloos verliep.

Vanaf dat moment zette zich de battle in tussen mij en de auto’s op de linker rijstrook. Natuurlijk heb ik glansrijk gewonnen, maar dat verliep niet probleemloos, zoals het een battle betaamt. Omdat ik op een gegeven moment naar links moest, om de snelweg weer op te kunnen, probeerde ik op de linker rijstrook te belanden. Zonder resultaat, want niemand maakte ruimte voor mijn biggy rammelbak, hoe hard ik mijn knipperlicht ook aan deed. Toen ik de verkeerslichten arriveerde, zat ik nog altijd op de baan voor rechtdoor. Het licht stond op groen, maar het licht naar links stond op rood. Daarom besloot ik mijn auto maar voor de voorste wachtende op de linker baan te parkeren. Wederom onder hevig protest van de claxons van de auto’s achter mij. Ik was zo geschrokken van deze ondoordachte actie, dat ik de hele terugreis niet meer heb meegezongen met de Ronduit Praise muziek. Ja, dan is het heftig.

Nu het weekend. Ik ging met het OV naar Nieuwegein, naar Wouters place, want mijn broer had de auto mee. Wonder boven wonder (het verbaasde me echt) is alles goed gegaan. Ik had 1 bus, 3 treinen, 1 tram en 3 uur reistijd, maar ondanks de keren dat ik maar 3 en 2 minuten overstaptijd had, heb ik alles ruim gered. Ik had een leuk weekend met Stephan, zijn caddy en vele anderen. ‘s Ochtends was ik dus bij Wouter, waar Wouter, Stephan en Pieter aan het oefenen waren voor William Wixley. ‘s Middags de caddy gewassen en ‘s avonds wezen bowlen met Stephan, Wouter, Johan en Nicolette, freaking gezellig en ik werd eerst 4e en daarna zelfs 3e. Ik ben er namelijk achtergekomen hoe je moet bowlen (naar mijn weten ben ik alleen nog maar laatste gexebindigd).

Zondag, de dag dat Wixley optrad, de dag van PraisEvent, de dag dat mij het nieuws ten gehore kwam, via een sms van mijn moeder. De auto doet het niet meer. Geen nieuws, het stond te gebeuren, maar dat dit nu juist in Schoonhoven moest plaatsvinden… Peter doet het licht bij PraisEvent, dat betekent: blijven tot het bittere einde (ik zou namelijk met hem mee terug rijden om hem wakker te houden). Gelukkig viel het mee, het werd 00.00 uur. Op dat moment kwam de grote boze wagen aanrijden. De grote boze wagen die onze grote boze auto achterop nam, en ons zelf voorin. We reden naar de garage in Rotterdam, waar we een ander auto toegewezen kregen. Het was een goede ruil, we kregen een mooie Opel tot onze beschikking, voorzien van allerlei leuke snufjes. Heerlijk, die stoelverwarming.

Helaas waren alle MacDrive’s al voor tweexebn dicht, dus we moesten het met Peters reuzepepernoten doen. Toen we bijna thuis waren (het is dat mijn broer het zei; ik kon het bord niet meer lezen van moeheid), moest ik mijn vader bellen. Ik zette mijn mobiel aan…en werd wakker – oja ik ging mijn vader bellen…ik liet hem overgaan en drukte hem weg…en werd wakker – oja ik was mijn vader aan het bellen…ik liet hem nog een keer overgaan…en werd teruggebeld…hing weer op…werd weer wakker.

Om 03.00 uur lag ik eindelijk op bed. Volgens mij was ik niet zo lang meer wakker. Ik sliep door tot 10.30, de tijd dat school begint. Mijn vader bracht me naar school en zo kwam ik de dag door. Dinsdag moet de auto ingeleverd worden.

Een nieuw leven ligt voor ons. Een leven zonder auto.

Gister ben ik met Annika wezen shoppen in Nordhorn, net over de grens in Duitsland.
Om 8.00 uur stond ik bij haar voor de deur, echt vroeg zeg.

Na een rit van anderhalf uur kwamen we aan. We hoefden niet te betalen voor het parkeren en we stapten uit. Buiten was het echt heel erg koud, dus gingen we snel het Kaufhaus binnen, om daar wat te eten en te drinken.

Annika en ik aten een soort eierkoek met glazuur, vet lekker.

De eerste winkel waar we langskwamen en ingingen, was een schoenenwinkel, met allemaal vet leuke schoenen en heel goedkoop.

We hebben echt alle winkels die ons leuk leken afgestruind en zijn dan ook goed geslaagd.

Deze brillen hebben we uiteraard niet gekocht.

Ook was er een overdekt stukje, met heel weinig winkels, maar wel met een zeer schattig klein roltrappetje.

Toen we teruggingen, waren we heel erg moe van een hele dag shoppen. We konden het nog net volbrengen om lachend op de foto te gaan.

Aangezien deze log echt nikszeggend is, komt er nu een filmpje dat we hebben gemaakt in de Aldi in Uelsen!

Op de terugweg.

Thuis met Mellow.

Vanmiddag heb ik trouwens mijn rijbewijs opgehaald. Hij was er al, dus handig. Toen heb ik een beetje rondgereden in onze krakkemikkege auto. En dat ging best goed!

Ik liep net onder een ladder door.

Zoals altijd, vooral in de vroege ochtend, was ik er heel goed bij met mijn hoofd en lette ik erg goed op wat er om me heen gebeurde. Ik had net het afhaalbericht van mijn rijbewijs opgehaald en moest nog even de stad in. Ondanks mijn oplettendheid, botste ik bijna tegen een man op. Ik scheerde rakelings langs hem heen. Bij wijze van toeval had deze man een ladder op zijn arm, de stakker. En ja, daar liep ik onder door.

Nu mijn statement:
Vrijdag de dertiende is GEEN ongeluksdag!

Ik ben blij

Ik had naar mezelf moeten luisteren, toen ik in mijn vorige trein-log had gezegd dat ik nooit meer met de trein zou gaan. Zondag ging het alweer lekker. ‘s Middags met de trein naar Amsterdam, omdat ik daar moest dansen. Maar er waren werkzaamheden aan het spoor, dus konden we niet direct door van Lelystad naar Amsterdam. Iemand had dat al gezien op internet; er stond dat we van Lelystad naar Weesp moesten en dan overstappen en in Diemen Zuid op de metro naar Amsterdam Centraal. Dus wij in Lelystad een kaartje gekocht naar Diemen Zuid. We zitten in de trein naar Weesp, wordt er omgeroepen: "Reizigers naar Amsterdam Centraal moeten overstappen in Weesp en worden geadviseerd om dan in Duivendrecht over te stappen op de metro naar Amsterdam Centraal." Dit werd wel een aantal keren omgeroepen, en aangezien de eerste trein in Weesp niet kwam opdagen (hierdoor waren we te laat in Amsterdam), hadden we nog tijd om een kaartje van Diemen Zuid naar Duivendrecht te kopen. Toen we weer op het perron in Weesp stonden te wachten op de trein naar Duivendrecht, werd er weer hetzelfde omgeroepen over reizigers naar Amsterdam, alleen nu werd er bijverteld dat je met je treinkaartje naar Amsterdam Centraal ook gewoon in de metro kon. Hadden we dus net zo goed gelijk al een kaartje naar Amsterdam kunnen kopen, dat had veel geld en gedoe gescheeld. Even later kwam de trein eindelijk aan, het was echt koud die dag, en het sneeuwde, en ik had een rokje aan, wat opzich niet zo heel erg koud was, maar mijn kniekousen kwamen maar net over mijn kniexebn (en zakten af tot onder mijn kniexebn als ik liep) en het rokje kwam, ja echt, niet over mijn kniexebn… Dus als het waaide was dat wel een beetje koud, maar het viel te overleven. Toen we eindelijk in de metro zaten, na wat gedoe met hoeveel strippen we nodig zouden hebben, keek ik op het bordje in de metro waar we uit moesten stappen. Toen ik even verder keek, zag ik dat we net zo goed in Diemen Zuid op de metro hadden kunnen stappen. De verdere reis verliep uitstekend en we hebben lekker gedanst. Nouja, we zijn compleet afgemat, tijdens de hiphoples.

De terugweg. Ik moest heel snel omkleden, want ik moest al gauw de trein hebben. Met de metro ging ik naar Amsterdam Amstel, want die trein ging iets later dan in Amsterstam Centraal. Ik kocht een kaartje naar Apeldoorn, want ik zou naar een concert gaan van Martin Brand in Rijssen. Eerst moest ik met de trein naar Utrecht Centraal. Ik had een kwartier overstaptijd en, omdat dat mijn gewoonte is op Utrecht Centraal, kocht ik een satxe9kroket, na wat geklooi met de geldwisselautomaat die niet werkte en toen ben ik maar bij de bank gaan wisselen. Het was mieters koud op het perron; gelukkig hoefde ik nog maar 1 minuut te wachen. *dingdangdong* De trein naar Amersfoort, Apeldoorn, blablabla, met als eindbestemming Enschede, die vertrekt van spoor 4, heeft ongeveer 20 minuten vertraging. Balen! Nog maar een satxe9kroket halen dan maar. Van mijn laatste geldjes. Ik had ook nog een half wit bolletje in mijn tas zitten, dus ik deed de kroket erop en heb hem lekker opgepeuzeld.

Na 20 minuten stond er een trein, maar er stond de richting Rotterdam op. Er was al 20 keer omgeroepen dat de treinen naar Rotterdam niet reden, dus iedereen stapte toch maar in. Toen we daar al 5 minuten inzaten, werd er omgeroepen: In tegenstelling tot wat er op de borden staat, rijdt deze trein alleen naar Amersfoort. De gok om vast te komen in Amersfoort, wilde ik niet maken, dus ben ik snel weer uit de trein gedenderd om te wachten op de goede trein, die nu wel snel komen zou. En jahoor, 10 minuten later was de trein er. Eindelijk. Samen met een boel andere opgeluchte mensen stapte ik in. Ik zat in een stiltecoupxe9 waar je slechts het heerlijk rustgevende geluid kon horen van… feyenoordhooligans. Ik ken dat lied nu onderhand uit mijn hoofd. Toen we na een kwartier, 20 minuten nog niet reden, werd er het volgende omgeroepen: "Door de vertraging is er nog geen machinist voor deze trein. We zijn hard op zoek, maar we weten niet hoe lang dit nog gaat duren." Erg fijn. Op dit punt heb ik Stephan gebeld of hij me toch in Utrecht kon ophalen, in plaats van Apeldoorn.

Na een uur en 10 minuten (jawel, ik heb in totaal dik 2 uur rondgebracht op Utrecht Centraal, en dat was zxe9ker niet warm en niet aan te raden als het vriest) zag ik Niels aan komen lopen, die mij bibberend zag staan onder het grote tv scherm bij de AH to go. Eindelijk, ik was gered! We renden naar de auto, waarin ik nog een uur heb zitten bibberen, terwijl die toch (inmiddels) behaaglijk warm was geworden. Na een bezoek aan de Mac, omdat Stephan en Niels ook nog niks hadden gegeten, gingen we naar het concert van Mr. Fire in Rijssen, waar we de laatste 3 nummers nog hebben meegemaakt. We waren precies op tijd, als we 2 uur eerder waren geweest… Daarna was het nog erg gezellig en toen ik met mijn vader, broer en Niels naar huis reed, gingen we nog een keer langs de mac. Goed geslaagd dus.

Over mac’en gesproken: de volgende avond hadden Alice en ik coaching op school en Marc was ook in de kerk, dus konden we met hem mee naar het FCD rijden. Alice had nog 1,50 op zak, dus gingen we even door de macdrive voor een hamburger. De kassamevrouw moest erg lachen toen we alleen voor een hamburger kwamen. Wij werden er zelf ook wel melig van, en besloten nog een keer door de macdrive te gaan, nu alleen voor een bakje frietsaus. Dus wij dat bestellen, eerst kon ze het niet verstaan, dus moesten we doorrijden naar het 1e raampje. Na het 2 keer gezegd te hebben, kon ze het toch verstaan, en kregen we met een sacherijnige blik een bakje frietsaus. Onze avond was weer goed.

ik ga morgen mijn pasfoto inleveren bij het gemeentehuis!

Ik heb het zo druk! Niet normaal. Daarom schrijf ik even een logje met alles wat er is gebeurd en wat er gaat gebeuren, om jullie op de hoogte te houden.

Afgelopen week is er veel gebeurd. Een van de dingen die ik eruit wil lichten is het verhaal van Mister Mouse. Mister Mouse is xe9xe9n van de (schijnbaar drie – maar dat kan ook weer een angstaanjagende grap zijn) muizen die het FCD, en dan vooral de leefruimte van de Triple-T studenten, terroriseren. Meestal kwamen de spannende verhalen van boven, bij de jongens vandaan. De jongens slapen namelijk een verdieping hoger dan de meiden. Begin van afgelopen week werd bekendgemaakt dat er een muis in de bezemkast was gesignaleerd. Op de overloop van de verdieping waar de lounge is…en waar de meiden slapen.

Op een dag zat ik weer huiswerk te maken, met een open deur (ik ben namelijk in de kerk geboren). Opeens dacht ik iets zwarts voorbij te zien schieten. Ik hoorde geen getrippel, maar dat was ook wel logisch, aangezien we vloerkleed hebben. Ik liet mezelf niet voor de gek houden en sloeg alarm in de lounge. Omdat Mishanou al zo bang was voor de mouse in our room, moest ik haar dit heugelijke nieuws natuurlijk onmiddellijk mededelen, waarop een onstuimig gillen volgde, en de reddingsactie: Find the Mouse.

Met een heel stel heldhaftige klasgenoten zijn we achter de muis aangegaan (of stonden stiekem bibberend om het hoekje op een stoel of tafel) die uiteindelijk uit onze kamer een ander kamer inracete, er weer uit kwam, nog een deur voorbij ging en de kast inschoot. Toen we hem aan de linkerkant van de kast vonden, zat hij al rechts. Uiteindelijk stond de halve inhoud van de kast buiten, waarna de muis volgde, die de bergkast insjeesde (onder een hoop gegil van omstanders). We probeerden hem nog te vangen, maar tevergeefs. Hij klom via de muur omhoog en verdween in een gaatje, waar nu een stokje (lees: blokje) voor gestoken is (zo’n deuropenhouder, je weet). Voorlopig zijn we veilig.

Donderdagochtend heb ik een fotoshoot gemaakt van Mishanou (my roommate) en de foto’s zijn erg leuk geworden. Twee foto’s heb ik helemaal bewerkt, en die moet iedereen natuurlijk even bewonderen.

Als het goed is, gaan we maandag een shoot van onszelf maken.

Gister was ik op dansles en aan het begin van de les zei de docent dat ik samen met een ander meisje wel doormocht naar de selectiegroep die op vrijdag danst (we zitten nu in de voorselectie). Dat is natuurlijk erg gaaf, maar ik moet even zien of het haalbaar is, omdat de vrijdagavond een lastige tijd voor mij is. Ik zou het wel erg fijn vinden om hierbij te kunnen dansen, want in juni moet ik ook dansaudities doen voor het conservatorium. Best spannend en ik zou nog wel wat lessen van goed niveau kunnen gebruiken. Vooral daarom hoop ik dat het lukt om deze lessen te volgen.

Vanochtend had ik weer eens rijles. Mijn instructeur vroeg me: wanneer moet jij eigenlijk afrijden? Ik had geen idee, want dat was me nog niet verteld. Hij keek in zijn papieren en vroeg: ben jij van 4 december 89? Jazeker. Dan moet je de 12e afrijden. Wanneer is dat? Donderdag!

Ik word donderdagochtend om 08.55 opgehaald van huis, om nog even wat te rijden, en om 09.50 begint het examen. SPANNEND!

Verder heb ik het heel druk, komend weekend wordt erg leuk: Stephan komt dan in Emmeloord drummen bij Fellowship en chillen bij mij natuurlijk. Zondag weer dansen in Amsterdam en daarna Martin Brand en Life. in Rijssen, ook erg leuk.
En natuurlijk tussendoor nog bergen huiswerk, Oude Testament, Nieuwe Testament, Homiletiek, Christelijke Spiritualiteit 2… Een drukke tijd dus!

Gisteravond waren Martin en Annemarije bij het eten, samen met de rest van de familie Dol. Jawel, ze hebben eindelijk de baby gekregen en ze heet Rosan. Ze is echt heeeeel erg lief!

Ik met Rosan (dit was al laat op de avond, daarom moest ze huilen -
voordat er reacties komen )

Mishanou en Yvonne met Rosan – ze duimt, vet schattig!

De familie Dolletjes!

Bij mama!

Dan moet ik nog iets heel ernstigs vertellen. Tijdens de verdiepingsweek heb ik Julia (de zus van Rosan ) aangeleerd om ‘vrede’ te zeggen. Check het filmpje.

Alles goed en wel, maar laatst is ze twee jaar geworden. Hoe maak je aan een kind duidelijk hoe groot het getal twee is? Juist, je steekt twee vingers op. Zo probeerde Annemarije dit ook aan Julia duidelijk te maken. Helaas, zonder resultaat. Want waarmee associeert Julia het opsteken van twee vingers? Inderdaad: "Vrede!"…