En dan denk je dat al je problemen uit de lucht zijn, als je een rijbewijs hebt. Mooi niet dus.

Zoals velen van jullie weten, kent onze auto gebreken. Veel gebreken. Om maar een kleine opsomming te maken:

- de snelheidsmeter werkt niet
- de kilometerteller werkt niet
- het metertje voor de benzine staat altijd op halfvol
- je kunt de ruitenwissers beter niet aanzetten, want dan zie je alleen maar minder
- iets van de achterlichten werkt niet en ook een remlicht geloof ik
- de verwarming en ventilatie is niet om over naar huis te schrijven
- de cruisecontrol werkt niet
- schakelen verloopt niet geheel vlekkeloos
- de rode waarschuwingslampjes op het dashboard branden alleen als dat niet moet

En dan hebben we vast nog niet alles gehad. Hard toe aan een nieuwe auto dus. Maar voor het zover is, moet je het nog met de oude doen. En dan beleef je nog eens wat.

Zo moest ik vrijdagochtend naar Almere, voor zangles. Op de een of andere manier heb ik iets met bochten. (Even tussendoor: Toen ik, een dag in het bezit van mijn rijbewijs zijnde, naar Vaassen reed, en een haakse bocht passeerde, vroeg mijn vader me of ik hem soms nog in zijn 3 had staan. Uh, nee. In zijn 4…) Ik kwam dus in Almere en ik moest de snelweg af. Ook hier stonden weer van die borden met pijlen, zoals ik in Vaassen ook al gezien had. Dat betekent dat de bocht erg scherp is, dat is een ding wat ik nog net weet te bedenken. Dat je dan dus moet remmen, lijkt voor mij moeilijker te bevatten. Het gevolg was dat ik in de bocht heel hard moest bijremmen, om er niet uit te vliegen. Nee, dat is niet gezond.

Bij de eerste rotonde wist ik nog waar ik heen moest. Ook de tweede ging goed. De derde leek goed te gaan, totdat ik bij het station uitkwam. Ik wist dat ik daar niet moest zijn, dus ik moest keren. Maar hoe doe je dat? Toen ik voor een stoplicht (rechtdoor) stond, bedacht ik me dat ik beter op de baan naar links kon gaan staan, zodat ik 180 graden kon draaien. Links ging op groen, dus ik wil rijden. Ik wil rijden ja, maar de auto? Die wilde dat dus niet. En na nog eens tien keer proberen, waarbij ik steeds een halve meter vooruit kwam, gaf ik de moed op. Ik deed de waarschuwingslichten aan en ging mijn vader bellen. Geen gehoor. Naar huis bellen. Niemand. Daar stond ik dan, moederziel alleen, hulpeloos. De tijd begon te dringen. Een politie auto, zou dat mijn redding zijn? Hij keek me aan en reed door. Moedeloos waagde ik nog een laatste poging tot het starten en wegrijden. En jawel, hij had er weer zin in! Moeiteloos reed ik naar de plaats van bestemming, slechts twee minuten te laat. Maar ja, Eveline kwam nog later aan dan ik, je hebt altijd baas boven baas. Het parkeren ging bijna goed, maar doe jij dat zelf maar eens in zo’n biggy wagen.

We slaan een mooi moment over, om naar de terugreis te kunnen kijken. Na wat richtingsprobleempjes op de rotonde’s kwam ik weer op de weg met stoplichten en flitspalen en heel veel auto’s. De auto’s voor mij maakten een file effect en kwamen stil te staan, wat ik dus ook maar deed. Ik schakelde terug naar zijn 1 en, ik schakelde terug naar zijn 1 en, ik schakelde terug naar zijn 1, maar helaas, de auto weigerde weer. Ik ben toen onder hevig protest van de claxons van de auto’s achter me maar in zijn 2 opgetrokken, wat vlekkeloos verliep.

Vanaf dat moment zette zich de battle in tussen mij en de auto’s op de linker rijstrook. Natuurlijk heb ik glansrijk gewonnen, maar dat verliep niet probleemloos, zoals het een battle betaamt. Omdat ik op een gegeven moment naar links moest, om de snelweg weer op te kunnen, probeerde ik op de linker rijstrook te belanden. Zonder resultaat, want niemand maakte ruimte voor mijn biggy rammelbak, hoe hard ik mijn knipperlicht ook aan deed. Toen ik de verkeerslichten arriveerde, zat ik nog altijd op de baan voor rechtdoor. Het licht stond op groen, maar het licht naar links stond op rood. Daarom besloot ik mijn auto maar voor de voorste wachtende op de linker baan te parkeren. Wederom onder hevig protest van de claxons van de auto’s achter mij. Ik was zo geschrokken van deze ondoordachte actie, dat ik de hele terugreis niet meer heb meegezongen met de Ronduit Praise muziek. Ja, dan is het heftig.

Nu het weekend. Ik ging met het OV naar Nieuwegein, naar Wouters place, want mijn broer had de auto mee. Wonder boven wonder (het verbaasde me echt) is alles goed gegaan. Ik had 1 bus, 3 treinen, 1 tram en 3 uur reistijd, maar ondanks de keren dat ik maar 3 en 2 minuten overstaptijd had, heb ik alles ruim gered. Ik had een leuk weekend met Stephan, zijn caddy en vele anderen. ‘s Ochtends was ik dus bij Wouter, waar Wouter, Stephan en Pieter aan het oefenen waren voor William Wixley. ‘s Middags de caddy gewassen en ‘s avonds wezen bowlen met Stephan, Wouter, Johan en Nicolette, freaking gezellig en ik werd eerst 4e en daarna zelfs 3e. Ik ben er namelijk achtergekomen hoe je moet bowlen (naar mijn weten ben ik alleen nog maar laatste gexebindigd).

Zondag, de dag dat Wixley optrad, de dag van PraisEvent, de dag dat mij het nieuws ten gehore kwam, via een sms van mijn moeder. De auto doet het niet meer. Geen nieuws, het stond te gebeuren, maar dat dit nu juist in Schoonhoven moest plaatsvinden… Peter doet het licht bij PraisEvent, dat betekent: blijven tot het bittere einde (ik zou namelijk met hem mee terug rijden om hem wakker te houden). Gelukkig viel het mee, het werd 00.00 uur. Op dat moment kwam de grote boze wagen aanrijden. De grote boze wagen die onze grote boze auto achterop nam, en ons zelf voorin. We reden naar de garage in Rotterdam, waar we een ander auto toegewezen kregen. Het was een goede ruil, we kregen een mooie Opel tot onze beschikking, voorzien van allerlei leuke snufjes. Heerlijk, die stoelverwarming.

Helaas waren alle MacDrive’s al voor tweexebn dicht, dus we moesten het met Peters reuzepepernoten doen. Toen we bijna thuis waren (het is dat mijn broer het zei; ik kon het bord niet meer lezen van moeheid), moest ik mijn vader bellen. Ik zette mijn mobiel aan…en werd wakker – oja ik ging mijn vader bellen…ik liet hem overgaan en drukte hem weg…en werd wakker – oja ik was mijn vader aan het bellen…ik liet hem nog een keer overgaan…en werd teruggebeld…hing weer op…werd weer wakker.

Om 03.00 uur lag ik eindelijk op bed. Volgens mij was ik niet zo lang meer wakker. Ik sliep door tot 10.30, de tijd dat school begint. Mijn vader bracht me naar school en zo kwam ik de dag door. Dinsdag moet de auto ingeleverd worden.

Een nieuw leven ligt voor ons. Een leven zonder auto.