Ik werd vandaag stilgezet bij het volgende bijbelgedeelte.

Ik bedoel dit: zolang een erfgenaam onmondig is, verschilt hij in niets van een slaaf, ook al is hij reeds de eigenaar van de hele erfenis. Hij staat onder voogdij en toezicht tot het door zijn vader vastgestelde tijdstip is gekomen. Op dezelfde manier waren ook wij, toen we nog onmondig waren, onderworpen aan de machten van de wereld. Maar toen de tijd gekomen was zond God zijn Zoon, geboren uit een vrouw en onderworpen aan de wet, maar gezonden om ons vrij te kopen van de wet opdat wij zijn kinderen zouden worden. En omdat u zijn kinderen bent, heeft God ons de Geest van zijn Zoon gegeven, die x91Abba, Vaderx92 roept. U bent nu geen slaven meer, u bent kinderen van God en als zijn kinderen bent u erfgenamen, door de wil van God. Toen u God nog niet kende, was u onderworpen aan goden die helemaal geen goden zijn. Hoe is het dan toch mogelijk dat u die God hebt leren kennen, meer nog, door God gekend bent, u opnieuw tot die zwakke, armzalige machten wendt en u daaraan als slaven onderwerpen wilt? U houdt u werkelijk aan vaste feestdagen, maanden, seizoenen en jaren? Ik vrees dat al mijn inspanningen voor u volkomen zinloos zijn geweest. (Galaten 4 : 1 x96 11)

Hoe komt het toch dat we gedurende de dag vaak zoveel tijd doorbrengen met dingen die niks met God te maken hebben? Terwijl we allemaal wel weten dat het er helemaal niet toe doet. Het lijkt wel alsof het belangrijker is om zelf een goede, relaxte, vrolijke dag te hebben, dan om de dag met God door te brengen (waar naar mijn mening toch redelijk veel overeenkomst in zou moeten zitten).

Ook ik maak me er schuldig aan. Als ik mij niet goed voel, is het eerste wat ik doe: afleiding zoeken. Leuke dingen doen met vrienden of, lekker makkelijk, op internet gaan. Zou ik niet eerst iets anders moeten doen?…

Ik ben gezegend met een druk en leuk leven. Maar of dit echt altijd een zegen is, is nog maar de vraag. Hoeveel van de tijd op een dag ben ik echt met God bezig? Als ik daar naar kijk, mag ik me soms (of vaak) behoorlijk schamen. Een half uurtje stille tijd ‘s ochtends en de rest van de dag je eigen ding doen. Als je het mij vraagt is dat niet hoe God wil dat wij leven. Het gaat om een leven SAMEN met Hem. De hele dag samen met Hem doorleven. Stilstaan bij God bij keuzes die je moet maken. Stilstaan bij God bij het omgaan met andere mensen. Niet alleen maar drukte dus, ook stil staan!

Nu kun je denken: ach, wat ik doe, doe ik voor God. Ik zing en dans bijvoorbeeld veel. Maar hoeveel van de tijd dat ik hier mee bezig ben, betrek ik God erbij? Zeker, ik wil heel graag door God gebruikt worden, ook (vooral) in mijn zang en dans. Tegelijkertijd doe ik het heel graag, wat natuurlijk ook mooi is. Maar ik moet ervoor oppassen dat het niet slechts een hobby wordt. En dit kan alleen als ik God volledig de ruimte geef. Doe ik dat altijd?

Prediker 3 – Alles heeft zijn tijd.